“Love is like candy on a shelf 
You want a taste, then help yourself 
The sweetest things are there for you 
Help yourself, take a few 
That's what I want you to do” 

 Het snoepje waar ik nu al vier jaar op sabbel is mijn man en ik voel me schuldig als ik hem af en toe terug wil leggen in de kast om aan een andere lolly te likken. 
Op dit moment zijn er drie snoepjes waar ik graag mijn tanden in zou willen zetten, drie mannen die een rol spelen in mijn fantasieën en die drie mannen zijn heel verschillend.
Mijn man is zeven jaar ouder dan ik en gaandeweg begin ik te ontdekken dat hij eigenlijk al een fase verder is in zijn leven.
We hebben samen een huisje, een boompje en een beestje in de vorm van een kat, maar hij zou er graag nog wat 'eigen beestjes' bij willen hebben.
Ik moet daar nog niet aan denken, hoewel ik in hem wel de geschikte vader van mijn kinderen zie. 
Het tweede snoepje, dat ik nu voor het gemak Mars ga noemen, is een bonk testosteron, atletisch, een kleine god.
Als ik hem zie, loopt het water me in de mond, lik ik mijn lippen af en krijg ik weke knieën.
Lange tijd heeft dit effect ervoor gezorgd dat ik eigenlijk niet een fatsoenlijk gesprek met hem aan kon knopen.
Zoetjesaan kan ik hier beter mee om gaan en begin ik niet direct te blozen als hij me aanspreekt.
Het lukt zelfs om zelf een gesprek met hem te starten.
Het derde snoepje is een jaar jonger dan ik.
Ik heb macht over hem.
Wat ik met Mars zou willen doen (en wat wel gedoogd wordt door de maatschappij die weet dat ik getrouwd ben), doe ik met hem.
Ik ben dubbelzinnig, ik leg mijn hand op zijn schouder of kriebel hem achter zijn oren en vlei hem zo overdreven, dat niemand weet wat werkelijk in die woorden schuilgaat.
Natuurlijk is het een grapje... 

“My heart has love enough for two 
More than enough for me and you 
I'm rich with love, a millionaire 
I've so much, it's unfair 
Why don't you take a share” 

Ik heb zoveel liefde in me, dat het teveel is voor slechts twee personen.
Na verloop van tijd is dat wat in elk van mijn relaties lijkt te gebeuren.
In het begin is een relatie spannend.
Je bent al je tijd kwijt aan het ontdekken van de ander en je verlangt ernaar om niets anders dan dat te doen.
(Eigenlijk zou je een rem op jezelf moeten kunnen zetten, zodat je deze plezierige ontdekkingsreizen uitsmeert over je hele relatie, in plaats van dit snel en heftig in een korte periode te doen.
Of om nog maar een vergelijking te maken met snoep: Eet die zak niet in één keer helemaal leeg!) 
Na een jaartje of drie weet je wel wat de erogene zones zijn van je partner.
Je kent dat plekje in zijn nek, hij weet precies hoe hij aan je tepels moet likken en de kamasutra wordt beperkt tot de drie efficiëntste standjes.
Je houdt tijd over voor andere activiteiten.
In mijn geval blijft de activiteit hetzelfde en verandert het object van mijn affectie.
Man weet wat ik wil en ik weet wat Man wil.
Mars en Muppet zijn voorlopig nog denkbeeldige minnaars en om die reden hebben zij in mijn fantasie ook precies in de gaten wat mijn perverse voorkeuren zijn.
In de praktijk zou dit vies tegen kunnen vallen en of ik daar ooit achter ga komen, is nu nog de vraag. 

“We're always told repeatedly 
The very best in life is free 
And if you want to prove it's true 
Baby, I'm telling you 
This is what you should do” 
 
Misschien moet ik mijn liefde niet richten op mannen (of vrouwen) in mijn eigen leeftijdscategorie en moet de vorm van liefde ook anders worden.
Misschien zou het stichten van een gezin, het krijgen van kinderen waar ik die overmaat aan liefde en tijd in kan steken, de oplossing zijn voor mijn neiging om buiten het echtelijke bed aandacht te willen zoeken.
Misschien vervolmaken kinderen mijn leven.
Maar misschien is dat ook niet de oplossing en zullen die kinderen, die behoefte hebben aan een veilig thuis met een liefhebbende vader en moeder, de dupe worden van mijn promiscueuze aard. 
Was Tom Jones maar God.
Was dit lied maar zijn Oude Testament, of zijn tien geboden, of één van zijn tien geboden.
Ik zou aanhanger worden van zijn religie, waarbij ik kan verwijzen naar een bijbelse tekst die het goed zou keuren dat ik snoepte van verschillende, niet verboden vruchten.
Dan zou ik veilig, zonder nadelige consequenties, uit kunnen proberen of het plezieren van meer mannen en het geplezierd worden door meer mannen mij dat verzadigde gevoel geeft waar ik nu naar op zoek ben.
Als blijkt dat een relatie met drie mannen mij niet completeert, dan zijn alleen zelfstandige, volwassen mensen benadeeld en blijven afhankelijke kinderen buiten schot.

Je ogen, donkerbruin als pure chocolade, doen me smelten

Het liefst zou ik me onderdompelen in die duistere poelen

Je strelen met mijn tong lijkt mij tongstrelend

Ik likkebaard bij voorbaat

Zinnenprikkelend

En weet nu al dat ik zin zal hebben in meer

Te veel tijd om na te denken

te veel tijd om te fantaseren

te veel tijd om te bedenken

wat mensen niet zullen tolereren

Te veel wensen voor één leven

in deze dogmatische maatschappij

te veel wensen die tegenspreken

en keuzes onmogelijk maken voor mij

Waarom niet een hedonistisch leven?

je niet houden aan de maat

mannen, drank, lekker eten

wie zegt dat overdaad schaadt?

Je netjes houden aan de regels

kan iets anders werkelijk zoveel kwaad?

Jeremy Clarkson is gewoon een schreeuwerd.

Oké, hij is succesvol en verdient het meeste van het drietal van Top Gear, maar voor mij is hij net zo aantrekkelijk als hij een Fiat Panda vindt.

Aan hem hoef ik verder dan ook maar weinig woorden vuil te maken.

Zo komen we aan bij de twee andere presentatoren die beiden in meer shows meedoen dan alleen in Top Gear.

James May met zijn lange grijze lokken is een oude rocker.

Hij mag dan wel de underdog zijn in de show, Captain Slow, maar je weet wat je aan hem hebt en hij weet je soms ook nog eens te verrassen.

En omdat je bepaalde verwachtingen van hem hebt, pakt zo'n verrassing meestal positief uit.

Maar Richard Hammond is toch mijn held.

Dat kleine opdondertje doet me smelten.

Die donkerbruine ogen, zijn verzorgde uiterlijk, zijn oog voor detail.

En iedereen in mijn omgeving die ook maar iets van hem wegheeft, heeft hetzelfde effect op me.

Waarom ben ik gesetteld voor May terwijl mijn hart uitgaat naar Hammond?

Hammond neemt je mee op een wilde rit met pieken en dalen.

Hij jaagt de Porsche zo naar zijn maximumsnelheid.

Je zet je nagels in de lederen bekleding, niet (alleen) omdat je wilde seks met hem hebt op de achterbank.

Maar vooral omdat je doodsangsten uitstaat als je bij hem in de auto zit en hij de chauffeur is.

Gezien het aantal crashes voorspel ik een vroegtijdige dood voor hem.

In een tunnel.

Tegen het plafond.

Als je mazzel hebt, was dat toen hij even boodschappen deed en jij thuisbleef.

James is een rots in de branding.

Je weet wat je van hem kunt verwachten.

Hij komt misschien laat thuis, maar hij komt wel thuis, heelhuids.

Dan vertelt hij over de stoplichten waar hij voor stil heeft gestaan.

Aan wie hij voorrang heeft verleend.

Dat hij om moest rijden omdat er een idioot was die zich in de tunnel heeft doodgereden.

Aangezien hij niet in een cabrio rijdt, heeft hij die bos haar nog als hij vijfenzeventig is.

En ik?

Ik zit breiend op de bank.

Omdat ik niet als weduwe door het leven wil gaan en een beetje mensenkennis heb, ben ik gegaan voor de betrouwbare knol.

Maar toch verlang ik af en toe naar een steigerende hengst.